Ένα ηλιόλουστο πρωινό καθώς περπατούσα στο κέντρο της Αθήνας(γρήγορα όπως όλοι-χωρίς κάποιο ουσιαστικό λόγο)έχοντας τη βαβούρα της κίνησης στα αυτιά μου,προσπερνώντας όλους τους άστεγους-άπορους που βρίσκονται σε κάθε γωνιά της πόλης μιας και δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με την ατυχία του διπλανού μου,κοντοστάθηκα να κάνω ένα τσιγάρο πρίν πάρω το μετρό.
Στα λίγα λεπτά λοιπόν που θα κρατούσε αυτό το τσιγάρο άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου.Πολλά διαφορετικά πρόσωπα,ποικίλων εθνικοτήτων να διασχίζουν το ιστορικό κέντρο της Αθήνας και μια ερώτηση να βασανίζει το μυαλό μου:''Ποιός είναι τελικά ο σύγχρονος Αθηναίος;''
Έχοντας ζήσει τα περισσότερα χρόνια μου κάπου στο κέντρο σε ένα όμορφο στενό κάτω από το λόφο του Φιλοπάππου είχα τη τιμή να μεγαλώσω ανάμεσα σε βέρους Αθηναίους,να συναναστραφώ με ανθρώπους που έζησαν μια άλλη Αθήνα,την Αθήνα των ποιητών,των ζωγράφων,των ηθοποιών,την Αθήνα των γραμμάτων και της καλλιτεχνίας,δινοντάς μου έτσι τα κατάλληλα εφόδια για να σκιογραφήσω το προφίλ του Αθηναίου.
Αρχικά ο Αθηναίος ξέρει ότι η οικονομίκη κρίση έχει επηρεάσει την εικόνα της πόλης του στα μάτια όλων των ανίδεων που μπορεί να την περπατούν καθημερινά ομώς αυτός ξέρει πως η Αθήνα είναι ''η ζαφειρόπετρα στης γής το δαχτυλίδι''.'Εχει περπατήσει πολλά μεσημέρια κυριακής τα πλακόστρωτα στενάκια της Πλάκας,ακόμα και αυτά που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν την υπαρξή τους.Έχει μεθύσει με ρακές σε κάποιο μαγαζάκι στο πεζόδρομο του Κουκακίου,τραγουδώντας Μάλαμα,Παπάζογλου και Ρασούλη.'Εχει δώσει το πρώτο του φιλί κάπου στη Διονυσίου Αεροπαγήτου αφού την έχει περπατήσει χεράκι-χεράκι.
Ένας Αθηναίος αναπολεί τα πρωινά που ξυπνούσε με το άκουσμα της λατέρνας και έβγαινε τρέχοντας στο μπαλκόνι του να πετάξει λίγες δραχμές στον χαμογελαστό γεράκο,που έσπρωχνε τη λατέρνα με τη φωτογραφία της Καρέζη σε όλα τα γύρω στενά.Ανυπομονεί τον ερχομό της 'Ανοιξης,γιατί τότε μπορεί να διασχίσει ολόκληρο το κέντρο μόνο με το ποδήλατο του,εξερεύνοντας το για νέες περιπέτειες,είτε για κάποιο μνημείο που ποτέ δεν πρόσεξε,για ένα στενό που ποτέ δεν παρατήρησε,για ένα μαγαζάκι τόσο καλά χωμένο που θα γίνει η νέα του κρυψώνα από τη σύγχρονη κουλτούρα.Άλλωστε αύτη είναι η μαγεία του κέντρου,πάντα κάτι νέο θα βρέθει να σε παρασύρει.
Τα αυγουστιάτικα βράδια του αρέσει να κάθεται κάτω από τον λόφο της ακρόπολης με μια μπύρα ανά χείρας,γελώντας με τη παρέα του και ακούγοντας ρόκ ήχους από τους διάφορους ''μουσικούς του δρόμου'' που συναντάς ανα είκοσι μέτρα.Αν θέλει να βγεί μπορεί να σε πάει να δείτε μία παράσταση που ανεβάζει κάποια ερασιτεχνική ομάδα στα Εξάρχεια,ή για οινόμελα κάπου στο Θησείο,ίσως σε πάει στο πιο παλιό στέκι της πολιτιστικής Αθήνας να πιείτε καφέ(Zonar's) αλλά σίγουρα θα καταλήξετε στο Μοναστηράκι να τρώτε κεμπάπ,επιδεικνύοντας παντού τον ίδιο ενθουσιασμό.
Τέλος ο Αθηναίος αγαπάει πολύ τη πόλη του,νιώθει δέος κάθε φορά που αντικρύζει τον Παρθενώνα,ξέρει την ιστορία της και ονειρεύεται ένα δικό του νεοκλασσικό οίκημα,σε καποίο στένο,δίπλα απο το μαγαζί που πουλάει αντίκες και παλαία έπιπλα,κοντά στο μπαχαράδικο με τα πολλά χράματα και τις έντονες μυρώδιες,ανάμεσα σε όλους τους υπόλοιπους Αθηναίους που κουβαλούν μια άλλη λάμψη,λίγο πιο ρετρό,λίγο πιο άναρχη.
Την επόμενη φορά λοιπόν,που θα σε ρωτήσουν από που είσαι,σκέψου το πρίν απάντησεις ότι είσαι Αθηναίος.Είναι βαρύ το φορτίο της κληρονομιάς τούτης της πόλης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου