Τα δέντρα έχουν φουντώσει, τα χρώματα έχουν γίνει πιο έντονα-
πιο ζωντανά, όλα γύρω σου έχουν ένα περίεργο πάθος- μια έκρηξη αισιοδοξίας- ακόμα
και εσύ χαμογελάς… Είναι γεγονός, έχει έλθει η άνοιξη και έχει φέρει μαζί της
τη μικρή προσωπική σου αναγέννηση!
Όταν δε, είσαι παιδί της άνοιξης από το πρώτο τίναγμα των φτερών
μιας πεταλούδας έχεις εκτροχιαστεί… Και εγώ ευτυχώς έχω το προνόμιο να είμαι παιδί
της άνοιξης!
Ξέρεις, αυτά τα παιδιά έχουν μια ιδιαίτερη λάμψη σαν να
είναι φτιαγμένο το πετσί τους από χρυσόσκονη- έχουν μια περίεργη ενέργεια- δεν
το βάζουν εύκολα κάτω και βρίσκουν τρόπο να διατηρούν το χαμόγελο τους ακόμα
και στους πιο δύσκολους χειμώνες…
Έπρεπε να έλθει αυτή η άνοιξη- έπρεπε να έλθουν αυτά τα γενέθλια
για να καταλάβω ότι τελικά το πιο ιδιαίτερο με αυτά τα παιδιά- με εμάς, δηλαδή,
είναι ότι την άνοιξη τη κουβαλάμε μέσα μας.
Το κακό με τον βαρύ χειμώνα είναι ότι σου αφήνει κουσούρια
που μπορεί να τα κουβαλάς για πάντα… Σταματάς να ελπίζεις- παύεις να ονειρεύεσαι-
γεμίζεις φόβους και στο τέλος καταλήγεις να μην ζεις… Ένα κορμί χωρίς ψυχή- ένα
πτώμα να περπατάει ανάμεσα στα υπόλοιπα.
Η ευθύνη όμως είναι δική
σου. Εσύ καταπατάς την άνοιξη σου, εσύ χάνεις τη πίστη στον εαυτό σου. Υπάρχει ελπίδα
, φίλε μου… Σταμάτα λοιπόν να αργοπεθαίνεις, ρούφα όσο πιο δυνατά και όσο πιο
πολύ μπορείς τον ζεστό ήλιο, πες στους δικούς σου ανθρώπους πόσο τους αγαπάς
και κάνε όνειρα- όσο πιο πολλά όνειρα αντέχει η ψυχή σου…
Συνεχίστε την ανάγνωση: http://www.themachine.gr/el/xart-press/item/1037-gia-ta-paidia-tis-anoikshs.html#.Uy6eivl_vLl
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου