Το σκοτάδι έπεσε και δυο σκιές ξεπρόβαλαν, ήταν οι δικές μας σκιές, αγαπημένε μου, δεμένες μεταξύ τους με τη σκιά μιας αλυσίδας-του πρώτου μας φιλιού. Πόσο κράτησε το φιλί μας; Μια στιγμή-μια στιγμή αιωνιότητας. Αντίθετες έννοιες θα μου πεις-πάντα ήσουν πιο ρεαλιστής-πιο λογικός-εμένα πάντα με γοήτευαν τα παραμύθια... Κάνεις λάθος θα σου φωνάξω, δυο αντιθέσεις μαζί δημιουργούν τον πόθο-την ορμή και το πάθος. Δυο κορμιά να μάχονται για το ποιο θα επιβληθεί και θα κυριαρχήσει. Δυο ψυχές σαν πυγολαμπίδες πάνω από τα κορμιά μας να ενώνονται δημιουργώντας μικρές εκρήξεις και να πέφτουν γύρω μας σαν μικρά βεγγαλικά...
θυμάμαι τη πρώτη φορά που ένιωσα τη καρδιά σου να χτυπάει στο στήθος μου-μια περίεργη μέθη με κυρίευσε. Δεν σκεφτόμουν-ήθελα απλά να ξαναγεννηθώ μέσα από τα φιλιά και τα χάδια σου! σε κοίταζα και χάθηκα μέσα σε αυτά τα μεγάλα μελαγχολικά μάτια... Μου χαμογέλασες-είμαι δική σου-ολότελα δική σου ήθελα να φωνάξω, αλλά δεν το έκανα. Υπέθεσα η ανόητη ότι το ήξερες-ότι το έχεις ήδη καταλάβει... Συγχώρεσε με αγάπη μου, που δεν έμαθες ποτέ ότι δεν γινόταν να είμαι περισσότερο δική σου-που δεν σου είπα ποτέ ότι ένα άγγιγμα σου έκανε όλο μου το κορμί να τρέμει. Συγχώρεσε με, που δεν έμαθες πως ένα σου φιλί ήταν αρκετό για να νιώσω τη λαχτάρα του κορμού σου... Ξέρεις, δεν βρήκα ποτέ το θάρρος η δειλή να σου ψιθυρίσω το πόσο πολύ σε αγαπώ... Σε αγαπώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου-σε αγαπώ με όλο μου το είναι-σε αγαπώ περισσότερο με κάθε χτύπο της καρδιάς σου, ξέχασα να σου πω...
Χανόμασταν μέσα στη ατελείωτη πάλη του “εγώ” μας και σε σκληρές κουβέντες που εκτοξεύονταν σαν πρόκες στα σώματα μας. Πνιγόμασταν από τους φόβους και τα μη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου